واقعیت آن است که نظام اداری ما در حال حاضر میان دو لبه قیچی «محافظه کاری آشکار» و «مصلحت انگاری پنهان» گرفتار شده است. اگر بپذیریم که مدیریت، هنر تبدیل تهدیدها به فرصت هاست، باید با صراحت لهجه اعتراف کنیم که مدیریت دولتی در زیست بوم کنونی، بیش از آنکه به دنبال «تحول» باشد، در پی «بقای وضعیت موجود» است. در تبیین ضرورت های بازنگری مدیریت دولتی ذکر برخی چالش های وضع موجود ضروری است. در حال حاضر نخستین عارضه جدی، پدیده «تصلب در تصمیم گیری» است. متأسفانه رسالت سازمانی و اهداف کالن نظام، بعضا قربانی